Pizza – potrawa kuchni włoskiej, obecnie szeroko rozpowszechniona na całym świecie. Często uznawana za fast food. W wersji podstawowej jest to płaski placek z wytrawnego ciasta drożdżowego (focaccia), posmarowany sosem pomidorowym, posypany tartym serem mozzarella i ziołami, pieczony w bardzo mocno nagrzanym piecu. Pizzę podaje się na gorąco, lecz rozpowszechnione jest jedzenie jej również na zimno.Tradycyjnym miejscem spożywania pizzy są pizzerie, lokale gastronomiczne specjalizujące się w przyrządzaniu i serwowaniu pizzy.

Te lokale gastronomiczne, to oczywiście świątynie Naszego Wielkiego Kluska, więc nie należy zapominać o tym święcie. Tym bardziej, że to podobno ulubiona potrawa ‘pozadomowa’ Polaków.

Internet i tradycyjne papierowe wydawnictwa nie od dziś prześcigają się w podawaniu najoryginalniejszych i najlepszych przepisów na ciasto. O nieprzebranych propozycjach kombinacji dodatków nawet nie wspomnę, bo miłośnicy matematyki dyskretnej są tu bardziej kompetentni. O pizzy można pisać długo i obszernie, ale nigdy ‘jedynie słusznie’ – jak o religii. Wszak każdy region Kraju W Kształcie Buta ma swoją własną ‘jedyną słuszność’, która pewnie i tak w każdym domu jest nieco inna.

Od kilku tygodni spędza mi sen z powiek pewien ciekawy zbieg okoliczności. Za kilka dni jest jeszcze jedno ważne i ciekawe święto. Oddajmy ponownie głos cioci W.:

 Dzień Darwina, ang. Darwin Day – święto obchodzone w wielu krajach mające na celu popularyzację teorii ewolucji na drodze doboru naturalnego, stworzonej przez Karola Darwina. Obchodzone jest w rocznicę urodzin Darwina, 12 lutego.

Pomyślałam: miło by było świętować Dzień Pizzy Darwina, bo osób lubiących pizzę jest zdecydowanie więcej niż tych rozumiejących, że Darwin bynajmniej nie twierdził, że człowiek pochodzi od małpy.

Pomyślałam: Jak uczcić to święto? Padło kilka propozycji – od upieczenia placka przybranego mięsem zagrożonych wyginięciem gatunków po wydeptanie w śniegu Rybki Darwina, a potem pójścia na pizzę. Żaden pomysł nie wydał się dość dobry, więc chyba ograniczymy się do samej pizzy i rozmowy o ewolucji, rzeczach nieistniejących, empatycznych lampkach nocnych i roztrząsaniu metod kolorowania jąder atomowych.

Takoż i czytelnikom polecam serdecznie – uczcijcie jakoś to wspaniałe święto i zjedzcie pizzę i propagujcie myślenie naukowe w wybrany przez siebie sposób. Potem podzielcie się wrażeniami i zjedzcie jeszcze po kawałku.

Ramen,
chochlik

p.s.

Jako bonus słitfocia superświętej potrawy – pizza z penne:

Rozdział 1: Prawo brody

Spisane przez Kapitana Rudobrodego Scurvydoga

1. Wszyscy dobrzy piraci zobowiązani, by dla Niego nosili najbardziej kudłate i zaniedbane brody. Jednakże, obowiązek ten nie jest wiążący, gdyż On, w swojej nieskończonej mądrości, spowodował na wiele sposobów, że niektórzy nie są w stanie spełniać tego obowiązku. Ale taa, mówię wam, ci którzy mają ogrom dzielności pirackiej będą upatrywani przez Niego jako najwyższe dobro do końca swych dni. Ich kielich, przepełniony będzie jego najbardziej wybranym i błogosławionym spośród makaronów.

2. W Święty Piątek każdy dobry pirat ma obowiązek eksponować swą zaniedbaną i kudłatą brodę na placach i targowiskach, oraz we wszelkiego rodzaju restauracjach w formie bufetu, i w miejscach zamieszkania, w których fermentowane napoje serwowane są z zapałem, aż do jego roznegliżowania, bo naprawdę jest Jego istotą i ukochana jest przez Niego. W ten sposób Jego chwała jest widoczna dla wszystkich – wierzących i niewierzących, zleceniodawców i przedstawicieli, szewców butów i myśliwych z pola.

3. Powiadam wam, wszyscy dobrzy piraci mają obowiązek wobec Niego, aby nie usuwać w żaden sposób dziuków ze swojej zaniedbanej brody. Niechaj nie patrzą na takie śmieci jako na ciężar, lecz jako na błogosławieństwo z Jego hojności, którą obdarzeni są od Niego dla Jego większej chwały. I to jest największym błogosławieństwem, by mieć cudowne owoce Jego wspaniałej Makaronowej Macki – najbardziej pikantne, najbardziej wyśmienite, święte makarony wplątane w ich brody pirackie. A kto odwraca się plecami na takie błogosławieństwo i wyśmiewa dar nadany od Niego, wtedy mówię do nich: byłoby lepiej, aby nigdy nie został brodaty. O ile istnieje, według nich, słuszny powód takiego braku szacunku dla Jego dobroci, to będzie tak, jakby byli odcięci od Jego dobroci i pozostawieni dryfujący na na pełnym morzu.

4. I zostało mi ujawnione przez Jego boski, magiczny, pyszny plan, że wszyscy dobrzy piraci, w ramach swej posługi, mają obowiązek wobec Niego, aby – kiedy w Święty Piątek są na placach i targowiskach, oraz we wszelkiego rodzaju restauracjach w formie bufetu, i w miejscach zamieszkania, w których fermentowane napoje serwowane są z zapałem – obdarzyć swą najbardziej uprzywilejowaną absztyfikantkę, pocałunkiem, aby wszyscy obecni to ujrzeli, ponieważ gdy tak zrobią, jest to głoszenie Jego chwały.

5. Żaden dobry pirat nie powinien wymachiwać swoim kordelasem, lub swoim hakiem lub swoim kołkiem ani innym obronnym ekwipunkiem nadanym mu przez Niego, ani działać ze złością i premedytacją wobec bliźnich, którzy są częścią Jego magicznego, pysznego planu, bo w ten sposób jego zachowanie wobec bliźnich stoi w sprzeczności do Jego magicznego, pysznego planu. Chyba że jest to działanie na rzecz przeciwdziałania jakiemuś większemu złu, które jest niezwykle wrogo nastawione do Jego planu lub jeśli użycie silnych trunków uczyni jego działania niezrozumiałymi dla Niego i czuć będzie  największy żal za swoje grzechy przeciw Niemu.

Ramen,
chochlik

***

Rozdział I

1Gdyż Spaghetti z puszki było Abominacją w oczach FSMa. 2Ziemia stała się jałowa, wody niczym śluz, a lądy opustoszałe i wiele cierpienia nadeszło. 3”Zeszliśmy z naszej Drogi, krzyczeli, hmmm powiedzmy… powiedzmy, że krzyczeli „Zagubieni”. 4Musimy powrócić do prawdziwej drogi a przynajmniej na odpowiedni szlak, albo chociaż przejść na chodnik; 5bo tak czy siak coś nam nie wychodzi”. 6Z pustymi brzuszkami (gdyż żaden z nich nie mógł ścierpieć Abominacji) zebrali sól, makaron i wodę. 7Stało się tak, że makaron się zagotował i dało się słyszeć wielkie hurra!! 8”Hurraa!” krzyczeli (w tamtych czasach prawie nikt nie mówił; wszyscy wszystko krzyczeli). 9”Musimy sprawdzić czy nie jest już przypadkiem gotowe. 10Szturchnij to widelcem!” krzyczeli jedni. 11”Ciśnij tym o ścianę!” krzyczeli drudzy. 12Gdy te wszystkie krzyki były wykrzykiwane, malutka Penelopa Pasta zwyczajnie Spróbowała. 13”Hej, ten dzieciak zjada nam całe Spaghetti”! krzyczeli wszyscy. 14Mała Penelopa krzyczała (tak ona też…) „Spróbowałam Spaghetti i potrzebuje ono Masła Czosnkowego i Sosu Mięsnego!” 15”Hurraa”! krzyczeli ludzie i skończyli swoje sałatki z całkiem niezłym dressingiem i malutkie paluszki chlebowe, które każdy tak lubi. 16Tak też uniknięto herezji, 17ładowanie węglowodanami się dokonało 18a legenda starodawnej proroczyni Penelopy się rozpoczęła.

Rozdział II

1Teraz, kiedy Pastafarianie zostali uratowani, a fala głodu zatrzymana, Lud opanował wielki letarg. 2”Musimy spać!” krzyczeli, „gdyż nasze brzuszki zostały napełnione a TV nie zostało jeszcze wynalezione!” 3Więc wszyscy zapadli w głęboki sen, wszyscy oprócz Penelopy. 4Wypiła ona zbyt dużo espresso do swojego tiramisu. 5Gdy bez celu sobie łaziła usłyszała głos w swojej głowie:„Przygotuj swe lędźwia i chodź za mną”. 6”Przygotuj swe lędźwia?” pomyślała, „brzmi to trochę niestosownie”. 7Ale skoro TV nie zostało jeszcze wynalezione Penelopa założyła Świętą Kolendrę na głowę i zabrała szczypce do sałaty 8(nie te gówniane plastikowe, ale te konkretne metalowe). 9Penelopa popędziła (tak, zgadliście nikt wtedy nigdzie nie chodził, wszyscy wszędzie pędzili) poprzez dzicz. 10Głos poprowadził ją poprzez Górę i Dolinę 11(Góra, Dolina i Strumyczek – starożytna kancelaria prawnicza). 12Po pewnym czasie dotarła do wzgórza. 13”Wspinaj się”, rzekł głos, „Wspinaj się a wszystko będzie jasne”. 14”OK”, pomyślała Penelopa „Jakby co to mogę gryźć”. 15Więc się wspięła. 16Gdy przekroczyła strumyk dostrzegła, że ma on jasny złotawy kolor. 17Fuuuj pomyślała, to obrzydliwe! 18Popędziła dalej i doszła do płaskowyżu; 19na płaskowyżu stał stół z biało-czerwonym obrusem w kratkę. 20Wielka matrona siedziała przy nim i pożerała Święty Posiłek. 21Nieważne ile by nie zjadła, ilość Świętego Posiłku się nie zmniejszała. 22”Hmmm”, pomyślała Penelopa, „nawet, jak na tę historię jest to dziwne”. 23Matrona podniosła szklanice (w sumie to był bardziej kufel niż szklanica) i popiła; 24Penelopa zauważyła, że była to ta sama złotawa ciecz, jak w strumyku. 25”Oh Matrono” krzyczała Penelopa „Czemuż ty to pijesz?” 26Matrona uśmiechnęła się w matroniczny sposób i rzekła „Dam ci to dla Ludu. 27Niech się nazywa Piwem; gdyż to tu wszystko wkoło to Piwny Wulkan”. 28Penelopa spróbowała płynu i był on bardzo dobry, z lekką goryczką i mocnym smaczkiem. 29Penelopa zaniosła Piwo Ludowi i było dużo radości.

Rozdział III

1I stało się, że Penelopa się nieźle nażłopała… 2Pędziła przez lądy i widziała, że są dobre; 3pszenica na makaron, chmiel i jęczmień na piwo, wołowniane drzewa rodzące klopsiki, a nawet jedna lub dwie studnie z serem. 4Lud jednak wciąż był niezadowolony bo TV NADAL nie zostało wynalezione… 5Gdy tak pędziła (w sumie to sunęła, bo w końcu była po kilku piwkach) myślała „to świetna sprawa, że jeszcze samochody nie zostały wynalezione. 6Miałabym STRASZNE kłopoty gdybym prowadziła”. 7Postanowiła uciąć sobie króciutką drzemkę pod jednym z drzew klopsikowych. 8Drzemki zostały wynalezione tydzień wcześniej a Penelopa zawsze była na czasie. 9Gdy spała śniło jej się, że natrafiła na wielki budynek 10a z tego budynku wychodziła niekończąca się liczba ślicznych kolesi 11(a czasem i ładniutka rudziutka dziewczyna, mówiłem wam, że Penelopa była na czasie!). 12Tak czy siak, patrząc tak pomyślała „już nigdy WIĘCEJ nie mieszam”. 13Podeszła do jednego z ślicznych kolesi i zauważyła, że ma on na sobie tylko męskie stringi i nalepki na sutkach. 14Mmmm nieźle, pomyślała, chociaż te nalepki są trochę niezbyt. 15”To musi być ciężka robota by wyglądać męsko w takich stringach i z nalepkami”, krzyknęła. 16”Nawet nie wiesz” powiedział koleś. 17”Cóż to za miejsce?” krzyknęła Penelopa. 18”Nie musisz krzyczeć” powiedział śliczny koleś „gdyż to jest Fabryka Striptizu!”. 19”Fabryka Striptizu?” krzyknęła Penelopa (nie mogła się powstrzymać). 20”Tak, nasz Pan FSM stworzył ją dla tych wszystkich ludzi, którzy nie są gnojkami i nie chodzą wszędzie nakazując ludziom w co mają wierzyć”. 21”Brzmi to bardzo uprzejmie z strony FSMa, ale powiedz mi, czemu wychodzą z Fabryki tylko śliczni kolesie i od czasu do czasu, rudowłosa dziewczyna? 22Ja jestem trendy i na czasie, ale nie każdy taki jest”. 23”Dzieje się tak, gdyż tylko ty tutaj jesteś. 24Jak jest z Piwnym Wulkanem, podobnie jest z Fabryką Striptizu. 25TY i twoje upodobania dyktują to co z nich wychodzi… 26Powim ci, że rok temu mieliśmy kolesia, który stał dokładnie tutaj gdzie ty 27a z Fabryki wychodziły same (oczywiście całkowicie ogolone) OWCE!”. 28Słodki koleś spojrzał w oczy Penelopy i spytał „czy chcesz zobaczyć mój sześciopak?”. 29Tutaj pozostawiamy naszą bohaterkę, gdyż nawet starożytne, świętobliwe Prorokinie zasługują na odrobinę prywatności.

„I nadszedł czas, kiedy Latający Potwór Spaghetti zobaczył, że Świat nie był już smakowitym miejscem.

I Latający Potwór Spaghetti rzekł, zniszczę całą tą niesmaczność, którą stworzyłem z powierzchni Ziemi, człeka i bestię, piwo i burdel, oraz wszystkie te plugawe rzeczy, które nie są smakowite.

Jednak Pirat Steve znalazł łaskę u Latającego Potwora Spaghetti i został tknięty przez Jego Makaronowe Odnóże.

Steve potomek Jeffa, znany był na cały Świat. Właściciel malutkiego pubu w okolicy, dobrze znany przez swojego bursztynowego browca i najlepszą sałatkę makaronową, którą znał każdy.

Latający Potwór Spaghetti przemówił do Steva, koniec niesmaczności nadszedł i patrz jak niszczę całą Ziemię.

Udaj się do lasu i znajdź największe drzewo z Liściem Laurowym. Stwórz statek z tychże liści, niech dodadzą smakowitość do mego królestwa.

A statek ten zbudujesz podle tego planu, będzie on w kształcie Statku Pirackiego, długi na wiele setek łokci, będzie całkiem szeroki, a szerokość ta także będzie mierzona w łokciach, a wysoki będzie tak, aby zbytnio ciebie nie przytłaczał, ogólnie stwórz go tak, żeby tobie najlepiej pasowało. Polegam na twym osądzie.

Umieścisz w statku okno, takie całkiem ładne z zasłonami. Jako że korzystać będą z niego piraci, drzwi nie będą potrzebne, bo na linach będą się przemieszczać, aby ze statku się wydostać.

I bądź świadkiem, jak przykryję Ziemię świeżym sosem pomidorowym, aby zniszczyć całą niesmaczność. A utrzymywać będzie się on przez czterdzieści dni i czterdzieści nocy i jeszcze jeden dzień, tak by sos mógł ostygnąć i zgęstnieć.

Wyruszaj i napełnij swój statek dwiema z każdej przyprawy znanej ludzkości. Zbierz bazylię i paprykę i sól i papryczki cayenne, tak aby zapoczątkować nową smakowitość w przyszłości. To jest moja obietnica złożona tobie i wszystkim, którzy za tobą wyruszą.

Tak też się stało, że Latający Potwór Spaghetti oczyścił Ziemię świeżym sosem pomidorowym z bazylią i usunął z niej całą niesmaczność.

A Steve udał się na swój statek i dryfował na nim po sosie, które zakrywał Ziemię przez 41 dni i 40 nocy (tak by zdążył ostygnąć). I Steve zabrał na statek po dwie z każdej przyprawy, które dodawał do sosu przez to całkiem ładne okno z zasłonami, które umieścił na statku.

41 dnia Statek Piracki spoczął na wzgórzu, tak że Steve wysłał papugę, aby zobaczyła czy sos się zagęścił, ale papuga nie znalazła nigdzie miejsca by usiąść i wróciła na statek.

Więc Steve czekał i po siedmiu dniach wysłał papugę ponownie, aby zobaczyła czy sos się zredukował a papuga nie powróciła do niego, ale znalazła miejsce do odpoczynku obok jednego z piwnych wulkanów.

Tak też się stało, że 49tego dnia Ziemia wyschła i była smaczna a Steve zbudował mały ołtarz dla Latającego Potwora Spaghetti i posypał go parmezanem. I Steve przemówił do Latającego Potwora Spaghetti, w tej smakowitości Ziemia się odrodziła i, o rany! Piwny wulkan!

A Latający Potwór Spaghetti zobaczył, że było to dobre i niesamowicie smaczne!”

Przez podłej jakości wizjer dostrzegłam dwie niemożliwe do zidentyfikowania postacie. Trzymały w rękach jakieś papiery. Spodziewam się w najbliższym czasie wizytacji namaszczonej przez administrację budynku, więc otworzyłam drzwi.

Widok zaparł mi dech w piersiach. Dwie piękne dziewczyny w wieku lat dwudziestuparu zawitały w me skromne progi! Czyżbym zasłużyła na wielką łaskę Jego Mackowatości? Już za życia zsyła mi próbki wyrobów z Fabryki Striptizerek?! To zbyt piękne. I podejrzane – nie miały ze sobą piwa. Stałyśmy tak kilka sekund lustrując się wzajemnie wzrokiem. W końcu „samica alfa” się odezwała.

- Dzień dobry.

- Dzień dobry – odpowiedziałam.

„I tutaj nastaje taka niezręczna cisza”, jak by powiedział pewien osioł. Panie gapiły się we mnie jak sroka w gnat. Wydawały się pozbawione mimiki. Gestem zapytałam „no, czego chcecie?”. Samica alfa zareagowała.

- Chciałybyśmy zapytać, czy uważa pani, że ludzie przestrzegający praw bożych są szczęśliwsi.

W tym momencie stało się jasne z kim mam do czynienia. Super! Już się zdarzało, że wymieniałam pastafariańską ulotkę na Strażnicę. Jednak w tych domokrążnych prawdach wiary nie lubię jednego – czasu. Jak już wspomniałam – właśnie zajęta byłam gotowaniem obiadu, a tu nagle takie pytanie! Bez ostrzeżenia. Bez pytania o to, czy w ogóle jestem w nastroju na takie dysputy. Nie ważne jakim geniuszem się jest, to nad takimi kwestiami należy się choć chwilę (a może i kilka lat) zastanowić. A one mnie wyrywają z mojego rytmu dnia i z marszu zadają takie pytanie. To tak, jakby kazały mi odbyć forsowny trening bez rozgrzewki. Może właśnie o to chodzi- człowiek nieprzygotowany ma tendencję do wychodzenia na idiotę. Bardzo nie lubię jak ktoś ze mnie robi idiotkę, więc postanowiłam nie odpowiadać na pytanie i przyjęłam inną strategię.

- Zależy, o którego boga chodzi.

- A w jakiego Boga² pani wierzy?

- W Latającego Potwora Spaghetti – dobrze, że już mam sporą praktykę w przyjmowaniu śmiertelnie poważnej miny, kiedy to mówię.

Minęło kilka kolejnych sekund ciszy. Samica alfa zbierała myśli, samica beta dalej milczała, a ja przeklinałam Makaron, że nie przyszły do mnie jakieś staruszki. Przynajmniej nie byłoby mi przykro, wiedząc że nie ważne co powiem i tak nici z podrywu.

- I uważa pani, że taki Bóg istnieje? – powiedziała tonem psychiatry pytającego czy głosy w głowie mi rozkazują.

- Oczywiście! A pani nie?!

- Nie – jęła wertować miętoszoną w ręku Strażnicę.

- Dziwna pani jest – zdążyłam rzucić zanim znowu się odezwała.

- Chce pani usłyszeć co mówi na ten temat Biblia?

- Wiem co mówi Ewangelia Latającego Potwora Spaghetti – taktyka z telezakupów: „powtarzaj w kółko nazwę produktu”.

- Mogłaby nam pani przeczytać fragment tej ewangelii?

Tu mnie zaskoczyła. Nie mam papierowej wersji Ewangelii, a większość mam tylko w wersji angielskiej. To samo z Luźnym Kanonem. Poza tym musiałabym usiąść i przestudiować całość, żeby znaleźć stosowne fragmenty lub chociaż mieć czas na zastanowienie. No i bałam się, że makaron mi się rozgotuje. Jak pisałam – czas. Aby po raz kolejny się nie pogrążyć zwaliłam winę na okoliczności.

- Niestety nie – żeby to zrobić, musiałabym założyć strój pirata – komunikat niewerbalny dodatkowo zasugerował, że stoimy w progu, ja jestem bardzo zajęta i na szybko się nie da.

Gdyby była to scena z filmu, przez następne 3 sekundy byłoby słychać odgłosy świerszczy.

- W takim razie życzę miłej zabawy w stroju pirata.

Odwróciła się i poszła bez pożegnania, by zbawiać kogoś innego. Towarzyszka dzielnie podreptała za nią. Nie odpowiedziałam, że religia to nie zabawa, bo… przez sekundę widziałam na jej twarzy uśmiech. Kpiący, ale uśmiech. Miło jest poprawiać ludziom humor.

***

Przyznam, że dziewczęta sprowokowały mnie do myślenia³. Nigdy się nie zastanawiałam, czy ludzie przestrzegający zasad pastafarianizmu są szczęśliwsi. Wydawało się to raczej oczywiste – nikt nie został pastafarianinem, żeby być nieszczęśliwszym. No i dlaczego są szczęśliwsi?

Zacznijmy od tego, że główną zasadą pastafarianizmu jest dobrowolność każdej zasady. Nawet nie musimy wierzyć, że Jego Węglowodanowość istnieje. Pewien pastafarianin powiedział mi kiedyś, że to jedyna religia, w której większość wyznawców można określić jako „niewierzący praktykujący”. Jest socjologiem; wie co mówi. FSM stwierdza jasno, że jeśli jakaś zasada wyda nam się głupia, bezsensowna, uciążliwa itd. itp. to powinniśmy ją olać. Większość zasad jednak (patrz: przyprawienia) jest według pastafarian godna przestrzegania i propagowania. Każdy ma własną listę ulubionych reguł.

Ciężko więc mówić o przestrzeganiu. Jak stwierdzić, czy ktoś jest dobrym pastafarianinem? No jak? Może po tym, że ubiera się jak pirat albo obchodzi wszystkie święta. A może wciela w życie przyprawienia lub nawrócił rekordową ilość osób. Makaron jeden wie.

I chyba to powoduje, że jesteśmy szczęśliwsi – żyjemy w zgodzie ze sobą, ze swoją wewnętrzną Kluską. Nie zachowujemy się jak lemingi, ale mamy religię szytą na miarę.

A wy? Jak byście odpowiedzieli na to pytanie?

Ramen,
chochlik

Spotkajmy się o godzinie 20:03:17 w poniedziałek, 31 października, w dniu święta przebierańców i cukierków, w pubie 997 na alei Piastów. Proszę nie pomylić tego miejsca z popularnym numerem telefonu. Dla pewności mapka:

Planujemy przy „wulkanicznym napoju” i cukierkach (jeśli ktoś przyniesie ;p) świętować i omawiać ważkie kwestie teologiczne, socjologiczne, biologiczne i nielogiczne.

Optymistycznie proponujemy wszystkim przybycie w towarzystwie zupki chińskiej. Co najmniej jednej. Spróbujemy zrobić coś fajnego z tej sterty makaronu.

Chyba nikomu nie trzeba przypominać, że w Helloween szczególnie ważne jest „obnoszenie się ze swoją religijnością” w pirackim przyodziewku (lub chociaż koszulce z Jego wizerunkiem).

Ramen,
chochlik

p.s.
Nie martwcie się, że to poniedziałek- wtorek jest dniem ustawowo wolnym. Dziękujemy polskiemu rządowi, za ten objaw tolerancji, zrozumienia i wsparcia uwzględniający naszego kaca w ustawie.

⁵Lecz nie wszystko jest stracone i nadal jest nadzieja. ⁶Nasza liczba stale rośnie, przekraczając 100.000 pastafarian. Tegoroczne lato było całkiem spoko, a teraz, powoli kończone jest pierwsze wydanie Luźnego Kanonu. ⁷Luźny Kanonto przedsięwzięcie, które nasi pisarze, prorocy, kapitanowie i duszpasterzy wiernie tworzyli od pradawnych czasów naszego Kościoła i niebawem kopie ich pseudoskończonej pracy będą dostępne wszystkim pastafarianom, aby służyć jako kaganek nadziei w tych okrutnych czasach.

⁸Mówię, że będzie pseudoskończona gdyż Luźny Kanon nigdy nie powinien być ukończony. ⁹Przyszli świątobliwi mężczyźni i kobiety i roboty odkryją więcej teologicznych pomysłów i historii, a poglądy Kościoła pozmieniają się z czasem. ¹⁰Abyśmy byli nieskończenie nowoczesną religią, Rady Ogrodu Oliwnego muszą od czasu do czasu się zebrać i stworzyć nowe wydania Luźnego Kanonu.

¹¹Według mnie, teksty Kanonu nigdy nie powinny być zmieniane lub niszczone, jednak każdy nowy tekst, nawet jawnie sprzeczny z poprzednimi powinien zostać kanonizowany. ¹²Nawet to pierwsze wydanie posiada teksty, które są sprzeczne nie tylko ze sobą, ale również z Ewangelią FSM. ¹³To pasuje idealnie do filozofii naszego Kościoła. ¹⁴Nikt nie powinien ślepo zawierzać świętym tekstom. ¹⁵Nikt nie powinien brać świętego tekstu za bezsprzecznie prawdziwy. ¹⁶Wkońcu, jest to księga napisana przez niedoskonałych ludzi, a nie przez Wszechwiedzącego Latającego Potwora Spaghetti. ¹⁷Mogę jednak się całkowicie mylić. 18Przyszli Pastafarianie będą po prostu musieli myśleć za siebie i sami się zdecydować.

¹⁹Po tym co zostało powiedziane, liczę że naszej Kongregacji spodoba się Luźny Kanon. ²⁰Mam nadzieję, że każdy uśmieje się z jego opowieści i zastanowi się nad jego naukami. ²¹Więc bądźcie na czasie Kamraci gdyż on nadchodzi i będzie zajebisty gdy nadejdzie. ²²Może ten kutas Darwin pomyśli dwa razy zanim zacznie nas zarzucać swoimi niezbitymi dowodami i faktami, kiedy zobaczy jak wkręceni jesteśmy w naszą nową Księgę przepełnioną objawieniami Latającego Potwora Spaghetti.

²³RAmen

- Entuzjasta Dziobaków alias Kapitan Jeff Mishunairee, członek drugiej Rady Ogrodu Oliwnego

***

To i poprzednie ogłoszenie tłumaczył Pastafarianin Artur, a chochlik poprawiła kilka dziwnych sformułowań i literówek. Mam nadzieję, że po śmierci Artur nie napluje mi za to do Niebiańskiego Piwa.

Ramen,
chochlik

¹Jego Świętobliwość Latający Potwór Spaghetti jest Wieczny, bez początku i bez końca i ze strasznie poplątanym wnętrzem. ²On powołał Wszystko To Co Jest do życia wtedy kiedy uznał, że tak ma być i w kolejności, którą wybrał Sam. ³Żartobliwie niweczy wszystkie ludzkie próby odkrycia kiedy i jak do tego doszło.

⁴W Swojej Świętej Sosowatej Mądrości odkrył przed nami tylko te konkretne prawdy: po Ziemi, pojawiły się góry, drzewa i karzeł (choć niekoniecznie w tej kolejności), po czym wziął sobie trzy dni wolnego, z czego Piątek był Najświętszy z nich wszystkich.

⁵Cóż nastąpiło potem, to zbiór wielkiej ilości wiedzy, która była przekazywana przez karły ciągle zmniejszającej się populacji piratów, dodatkowo istniały Święcie Zainspirowane Dzieła odkryte i zebrane przez Jego Wiernych Wyznawców, a także naukowe domysły, wszystkie one posiadały różnorodne walory prawdziwości i rozrywkowości. ⁶Jego Sosowate Gały Patrzą Z Uwielbieniem na wszystko to co zostało spisane.

⁷Gdyż kiedy Jego Makaronowate Odnóża Dotykają Nas, to dotykają One również najmniejszych atomów Wszechświata układające je ku Jego Świętemu Rozbawieniu, a także by naprzykrzyć się naukowcom, którzy świrują z tego powodu. ⁸Tak więc, gdyby Kreacjonizm miał być traktowany jako nauka, takoż i Wielka Święta Prawda o Stworzeniu Wszechświata przez Jego Świątobliwą Świątobliwość Latającego Potwora Spaghetti winna być tak traktowana.

- Sobór Pierwszej Rady Ogrodu Oliwnego

Wychodząc naprzeciw zapotrzebowaniu zarówno na świętowanie, jak i skakanie z masztu na maszt postanowiliśmy wybrać się do parku linowego.

Jako, że Dzień Mówienia Jak Pirat wypada w poniedziałek, to spotkajmy się dzień wcześniej- w niedzielę 18 września na Głębokim i poświętujmy wśród koron drzew… Pewnie niejedno siarczyste Arrrgh! padnie przy tej okazji

Wszystkie trasy są dostępne dla osób powyżej 160cm wzrostu, a jedna dla karłów/knypków od 120cm. Osoby niepełnoletnie muszą mieć zgodę rodziców, a wszyscy obecni podpisać, że „wchodzą na własną odpowiedzialność” i nie być pod wpływem środków odurzających. Temat ewentualnego odurzania jest jak najbardziej do przyjęcia, ale może się pojawić dopiero po wyjściu z Tarzanii.

Istotna dla organizacji tego wiekopomnego wydarzenia jest liczba uczestników. Chcemy mieć tańsze bilety (kwota rzędu 20-30zł zależnie od wybranej trasy i ilości osób), więc zbieramy jak największą grupę i robimy rezerwację.

Osoby zainteresowane uprasza się o zgłoszenia na maila. Wskazane jest zawarcie w wiadomości:

• liczby osób
• numeru telefonu i imienia/nicka choćby jednej z nich (tak na wszelki wypadek)
• wszelkich pytań i wątpliwości
• pochlebstw dla organizatorów

Szczegóły dotyczące godziny, wyżej wspomnianego odurzania i wszystkich ważnych rzeczy, które się w międzyczasie pojawią (np. lokalne gradobicia, czy epidemia końskiej grypy) podamy późnej.

Ramen,
chochlik

Poniższy wpis stworzył gościnnie Justin Griffith. Justin znany jest z walki z pomysłem, że „w okopach nie ma ateistów”. Jego działalność zauważył niedawno New York Times.

Ostatnio pojawiła się informacja o pastafarianinie, który wywalczył sobie prawo do posiadania w prawie jazdy zdjęcia z durszlakiem na głowie. (edit: zdaje się, że nie odbyła się żadna prawna batalia) Zbieg okoliczności sprawił, że w tym samym czasie otrzymałem kilka e-maili od współautorów artykułu w Wikipedii o Symbolach religijnych w amerykańskim wojsku z prośbą o podzielenie się fotografią moich ateistycznych nieśmiertelników.

Niedługo po darowaniu Wikipedii zdjęcia zostało ono także dodane do wpisu o Latającym Potworze Spaghetti.

Mam kilka ciekawych historyjek o FSM w armii (Uwaga! Cytowanie sierżanta szkoleniowego jest sprzeczne z zasadami BHP)

Jak to się stało, że Latający Potwór Spaghetti był w koszarach popularniejszy niż Jezus?

Istnieją ściśle określone reguły dotyczące nie-wojskowych tekstów jakie można posiadać przebywając w koszarach. Dozwolona jest tylko jedna książka i musi to być święta księga twojej religii. Na podstawie tej zasady nietrudno się domyślić, że w szafkach kompanii było dostępnych kilka Biblii, Koranów, a nawet Księga Mormona. Większość ludzi jednak nie miała żadnej książki.

Ja jednak zabrałem ze sobą Ewangelię Latającego Potwora Spaghetti.

Książka stała się niesamowicie popularna i ludzie nie przestawali o niej rozmawiać podczas typowych przerw w codziennym obozowym życiu. Dowiadywały się o niej kolejne osoby i przychodziły z prośbą o wypożyczenie. Wszyscy oni śmiali się do rozpuku, co radowało me serce.

Wiele osób przyznało, że książka ma dla nich sens. Chyba przypadkiem nawróciłem tuziny ludzi, pozwalając im nasiąkać przekazem humorystycznej parodii religii.

Sierżant kontra Latający Potwór Spaghetti

W pewnym momencie mój sierżant próbował odebrać mi Ewangelię. Sądził, że to tylko jakaś przemycona książka. Pamiętajcie, że sierżanci są specjalnie szkoleni w sztuce absolutnego braku poczucia humoru (wrzask i toczenie piany z ust są bardziej adekwatnymi reakcjami na większość sytuacji)

Tak mniej więcej przebiegała nasza rozmowa:

Sierżant: Czy to jakaś kontrabanda, szeregowy Griffith?

Ja: Nie, sierżancie, to moja święta księga.

Sierżant: Dawaj to! <zonk> Latający Potwór Spaghetti? Co to kurwa jest?

Ja: Jestempastafarianinem, sierżancie.

(rzucił mi spojrzenia jakby w czasie t=-5s zamierzał wrzucić mnie w słońce)

Sierżant: Czy ty mnie w chuja robisz? Czy ty mnie w chuja robisz o 6 rano? Zanim zdążyłem zjeść przeklęte śniadanie?

(starałem się jak mogłem zachować kamienną, pozbawioną rozbawienia minę)

Ja: Nie, sierżancie.

Sierżant:Latający Potwór Spaghetti?! No kurwa nie wierzę!!!

Ja: Ja wierzę, sierżancie.

Sierżant: Co u diabła jest z tobą nie tak, żołnierzu?

(załamałem się)

Ja: Sierżancie, niestety nie mogę z panem o tym dłużej rozmawiać bez mojego stroju liturgicznego. Muszę być ubrany w strój piracki lub chociaż opaskę na oko.

…potem patrzył na mnie. Po prostu patrzył przez jakieś 30 sekund. Czas się zatrzymał. Inni zgromadzeni wokół żołnierze wstrzymali oddech przerażeni nadchodzącą masową karą, na którą jak sądzili właśnie nagrabiłem.

Potem przekartkował książkę. Przeczytał kilka fragmentów na głos. I wtedy się to stało…

Uśmiechnął się!

Po czym oddał mi książkę i kazał zrobić parę pompek. Tak naprawdę zostałem ukarany tylko za to, że sprawiłem, że się uśmiechnął. Nie mógł przecież sobie pozwolić na pobłażanie w tej sytuacji!

Rekruter^* wpisał w moje papiery własną religię zamiast ateizmu

przeszedłem małą gehennę, żeby poprawić religię wybitą na moim nieśmiertelniku na ateizm. Rozmawiałem z rekruterami, z których pierwszy okazał się osobą bardzo religijną, co zwykle nie jest istotne. Kiedy jednak zapytał mnie o wyznanie, to usłyszawszy „ateista” wpisał „baptysta”.

W końcu poprosił o sprawdzenie na monitorze, czy wszystko dobrze wpisał w komputer. Pochopnie poprawiłem swoje wyznanie na znalezione w pośpiechu (miałem na to raptem parę sekund) na rozwijanej liście „NIE-REL-PREF”^**. Kilka dni później poprosiłem o zmianę rekrutera, jako że ten sprawiał kolejne problemy. Kolejny był świetny, ale zdaje się że zapomniał zmienić w papierach mojego wyznania, na takie jakie deklarowałem. Podobny zbieg okoliczności ponownie zapobiegł poprawce, kiedy moje akta zostały przekazane na Szkolenie Podstawowe.

TAK-REL-PREF

Preferencje religijne- to wojskowy termin. Jest trochę krzykliwy i niewygodny, ale daje radę. Wkurzyłem się, bo zostałem obdarowany nieśmiertelnikiem oznajmiającym „NIE-REL-PREF”. Mampreferencje religijną! „Dla mnie nie trzeba… ateista.” To nie to samo, co „Nie mam preferencji religijnej”.

Przemyślałem temat religii całkiem poważnie i zdecydowanie mam preferencję. Ateista figuruje na oficjalnie zatwierdzonej armijnej liście możliwych odpowiedzi na to pytanie już od jakiegoś czasu, więc nie przekraczałem żadnych granic. W końcu dowiedziałem się, że mogę zmienić (i zmieniłem) w dokumentach wyznanie, ale nie mogę dostać nowych nieśmiertelników. Powiedziano mi, że żołnierze dość często zmieniają nazwiska i wyznania, ale zawsze wtedy robią nieśmiertelniki na własny koszt.

Trochę się wkurzyłem, że będę musiał zabulić za nowiutki zestaw nieśmiertelników, żeby to naprawić, ale przynajmniej sprawa posuwała się do przodu.

LAT-POT-SPA

Jako, że jestem ex-kreacjonistą dość mocno identyfikuję się z memem Latającego Potwora Spaghetti. Porzucenie kreacjonistycznej indoktrynacji było dla mnie procesem długim i bolesnym. Absurd, jakim może wydawać się FSM jest dla mnie równie kulturowo znaczący jak religia dla innych. Naprawdę się identyfikuję zarówno z humorem jak i rzeczywistością leżącą u podstaw parodii religii.

Oczywiście całkowicie poważna odpowiedź na pytanie o preferencje religijne brzmi ateista. Biorąc jednak pod uwagę ilość kłopotów ze zmianą nieśmiertelnika zdecydowałem się na pewną lekkomyślność. Niestety objętość tekstu jest ograniczona, więc miałem do wyboru:

LAT-POT-SPA

PASTAFARIAN

Ale chciałem też mieć ateistę, więc ostatecznie padło na:

ATEISTA/FSM

Teraz jestem zadowolony. Tak, są to„oficjalnie akceptowane” nieśmiertelniki. Co ciekawe niejeden legalny zestaw głosi „RYCERZ JEDI”.

A tutaj możecie poczytać świetną stronę Justina.